Wokalista to nie górnik,
nie wydobywa dźwięków z głębi swego ciała
w pocie czoła.
Nie musi zamęczyć się. Natyrać.
Nie musi mieć kosztów ubocznych z tego powodu, że zdecydował się „robić” w ekspresji i uczuciach.
Może zaśpiewać w zaangażowaniu emocjonalnym, ale w ergonomii działania ciała bez zbędnych kosztów i oporu.
Jego rolą jest udźwięcznienie częstotliwości, którą wytwarza swobodnie krtań
– zresztą sama wytwarza, a nie osoba śpiewająca.
Moja pedagogiczna, kiedy jestem Twoim nauczycielem ma inspirować Cię do świadomej obserwacji, uczyć Cię myślenia, wyposażać w wiedzę niezbędną do świadomej praktyki.
Nie uczę „wydobywania” głosu.
Uczę budowania relacji ze sobą, z własnym ciałem i rozumieniem głosu w praktyce.
To Ty finalnie potrzebujesz rozumieć swój GŁOS i być dla siebie wsparciem i przewodnikiem.
To ty jesteś swoim głosem, nie ja.
Podsumowanie
Nauka śpiewu nie może być procesem, w którym tracisz własny głos. Masz go podczas terapii głosu odzyskać. Śpiew czy mowa nie może boleć. Żadne ćwiczenie, czy praktyka nie może spowodować, że po skończonym treningu czujesz się gorzej – masz chrypkę, czujesz zmęczenie. Praktyka głosu, szczególnie pod okiem trenera wokalnego ma dawać Ci ulgę – Nauczyciel nadaje Twojej praktyce kierunek – dobry kierunek, jednak to Ty wiesz najlepiej
co jest dobre dla Twojego ciała, a co nie. To Ty musisz być tym, który powie: “ nie jest mi wygodnie, po tym, ćwiczeniu – boli mnie, czuję zacisk”.
Ty jesteś odpowiedzialny za grancie, za swój głos, za siebie. Nie musisz od razu rozumieć głosu, wiedzieć dokładnie jak działa – potrzebujesz czuć swoje ciała , to ono jest odpowiedzią na pytanie: czy to co praktykuję służy mi.
Powiązane artykuły
Dlaczego z miłości do głosu, tak często…milkniesz? O lęku przed ekspresją.
Zaśpiewa ten, kto prawdziwie straci. O ukrytych korzyściach z braku głosu.